Oversteek vol verrassingen
Terschelling - Stonehaven
Nog voor Terschelling uit het zicht is, duik ik met mijn hoofd in de voorraadkast. Daar liggen allemaal lekkere snacks voor de overtocht. Vooral hartig en ongezond. De zee maakt hongerig, dus we hebben lekker veel. Al snel komen we in ons ritme: slapen, eten, wacht houden. We zijn het nog niet verleerd!
Aangekomen in Stonehaven, Schotland blijft de overtocht nog een tijdje in ons hoofd nadeinen en moeten onze lichamen erg wennen aan de vaste bodem. Maar wat zijn we supertrots op onszelf! De reis verliep redelijk relaxed en de dagen vlogen wonderbaarlijk snel om. Het weer was rustig en de Noordzee kalm, op één ochtend na...
Hans roept me plotseling om te helpen. Er is een enorme onweersbui losgebarsten met harde wind en ontzettend veel regen. We moeten de genua zo snel mogelijk inrollen. Inmiddels gaan we behoorlijk scheef en loopt het zeewater door het gangboord. Gelukkig krijgen we het zeil snel onder controle. Het geluid van de donder op zee klinkt vele malen heftiger dan aan land, doordat het eindeloos over het water nadondert. Ook de bliksemflitsen zijn gigantisch; we beleven een angstaanjagend moment als er één dicht bij de Zeevalk inslaat. Daarna doet ons navigatiesysteem raar en geeft het niet meer de juiste positie aan. Gelukkig hebben we drie computers aan boord waarmee we op gps kunnen navigeren, en anders zijn er altijd nog het kompas en de papieren zeekaarten. De extreme buien hebben de Zeevalk wel lekker schoongespoeld. :-)
De dagen op zee zijn lang; de nachten relatief kort. De maan schijnt prachtig over het water en er zijn een paar opvallende planeten te zien, zoals Jupiter en Saturnus. We varen langs tientallen boorplatforms en navigeren om de beroemde Doggersbank heen – van oudsher een bekende plek voor vissers - waar nu het grootste windmolenpark ter wereld gebouwd wordt.
Tijdens de overtocht krijgen we bezoek van vermoeide gasten. Eerst komt er een tjiftjaf aan boord: een klein, snel en behendig vogeltje. Ze kijkt duidelijk rond, op zoek naar een heerlijk maaltje, zoals een spin of insectje dat is meegekomen. Ze vliegt zelfs de kajuit in en zingt daar een paar nootjes. Bang is ze absoluut niet; ze gaat gewoon boven op mijn iPhone zitten als ik een foto wil maken! Later die dag - het is inmiddels al avond - komt er een reiger aanvliegen, die op de helmstok neerdaalt. Met een scherpe blik maakt deze eenling duidelijk dat hij absoluut geen behoefte aan gezelschap heeft, terwijl hij ongemakkelijk op de helmstok balanceert. Maar ja, ik moet toch af en toe naar buiten om de omgeving te verkennen. Dikke pech voor meneer de reiger; hij vliegt op, cirkelt een paar keer om de Zeevalk en landt dan weer op de helmstok. Zulke ontmoetingen maken een overtocht echt leuk. Het zijn die kleine dingen die de dag speciaal maken.
Na vier dagen op de Noordzee varen we de historische haven van Stonehaven binnen om uit te rusten. De Zeevalk is nog helemaal schoon; er zit geen spatje zout op. Dat zegt genoeg over die plensbui! De naam Stonehaven betekent letterlijk 'stenen haven'. We hebben daar afgesproken met James Brown – dé James Brown – want hij is al dertig jaar havenmeester. Hij vangt ons op en legt ons met lange lijnen aaneen kade vast. Met een dik Schots accent vraagt hij waar we vandaan komen. Trots vertellen we hem dat we vanaf Terschelling in vier dagen de oversteek gemaakt hebben.
Ik klauter via een steile trap omhoog en zet mijn eerste stappen in Schotland. "Wauw, wauw, wauw, we zijn er!" zeg ik hardop. Ik kan het bijna niet geloven. Stonehaven is een geweldige plek om beschut aan te leggen. Een plek waar je wel moet oppassen dat je niet te lang blijft hangen. Daar hebben wij best wel eens last van. 'Havenplak' noemen ze dat in de zeilwereld.
Ik ben doodmoe, maar kan de rust nog niet vinden om even te gaan liggen. De benen moeten in beweging, dus loop ik een rondje om de boel te verkennen. Jongelui springen van grote hoogte vanaf de stenen kade het water in en verderop zie ik mensen heerlijk op een klein strandje liggen. Het is allemaal superrelaxed en gemoedelijk.
De havenkom stamt uit de 16e eeuw en de massieve pieren zijn opgebouwd uit zware blokken lokaal zandsteen. Het dorp zelf, de Auld Toon, is herkenbaar aan de robuuste huizen van rood zandsteen en graniet, afgewisseld met witgekalkte vissershuisjes. Een heerlijke plek om te zijn.
We blijven hier twee nachten en maken een prachtige wandeling langs de steile, metershoge kliffen. Vanaf de haven lopen we over smalle graspaadjes met de wind in ons gezicht, terwijl de Noordzee diep onder ons tegen de rotsen slaat. We hebben geluk! Onderweg zien we ineens een hele groep dolfijnen door het water zwemmen! Aan het einde van het pad bewonderen we de kasteelruïne Dunnottar Castle, die in de top tien staat van de mooiste en beroemdste kasteelruïnes ter wereld. Het voelt alsof we midden in de serie Outlander beland zijn: het kasteel, de ruige rotsen en het weidse uitzicht. En straks komt de roodharige Jamie te paard om Claire te redden.
We lopen door om de drukte te vermijden. De loodrechte kliffen en losse rotspunten rondom het kasteel zitten namelijk ramvol met duizenden zeevogels. Van een afstandje lijkt het net alsof de rotswanden van boven tot onder met vogelstickers volgeplakt zijn. Het zijn enorme kolonies van zeekoeten, alken en Noordse stormvogels.
En de absolute herriemakers van de kliffen? Dat zijn de drieteenmeeuwen! Deze kleine meeuwen bouwen compacte moddernesten tegen de kaarsrechte rotswanden en danken hun Engelse naam aan hun constant roepende geluid ("kitti-waake!"). Je hoort hun kabaal al van verre over het water galmen, terwijl ze af en aan vliegen. Een indrukwekkend gezicht. Voldaan keren we terug naar de Zeevalk. Onze nieuwe wandelschoenen zitten goed en de benen hebben hun eerste wandeling goed doorstaan. Er zullen er nog vele volgen.
Nog voor Terschelling uit het zicht is, duik ik met mijn hoofd in de voorraadkast. Daar liggen allemaal lekkere snacks voor de overtocht. Vooral hartig en ongezond. De zee maakt hongerig, dus we hebben lekker veel. Al snel komen we in ons ritme: slapen, eten, wacht houden. We zijn het nog niet verleerd!
Aangekomen in Stonehaven, Schotland blijft de overtocht nog een tijdje in ons hoofd nadeinen en moeten onze lichamen erg wennen aan de vaste bodem. Maar wat zijn we supertrots op onszelf! De reis verliep redelijk relaxed en de dagen vlogen wonderbaarlijk snel om. Het weer was rustig en de Noordzee kalm, op één ochtend na...
We zijn in Stonehaven, Schotland!
Hans roept me plotseling om te helpen. Er is een enorme onweersbui losgebarsten met harde wind en ontzettend veel regen. We moeten de genua zo snel mogelijk inrollen. Inmiddels gaan we behoorlijk scheef en loopt het zeewater door het gangboord. Gelukkig krijgen we het zeil snel onder controle. Het geluid van de donder op zee klinkt vele malen heftiger dan aan land, doordat het eindeloos over het water nadondert. Ook de bliksemflitsen zijn gigantisch; we beleven een angstaanjagend moment als er één dicht bij de Zeevalk inslaat. Daarna doet ons navigatiesysteem raar en geeft het niet meer de juiste positie aan. Gelukkig hebben we drie computers aan boord waarmee we op gps kunnen navigeren, en anders zijn er altijd nog het kompas en de papieren zeekaarten. De extreme buien hebben de Zeevalk wel lekker schoongespoeld. :-)
Na onweer komt regen
De dagen op zee zijn lang; de nachten relatief kort. De maan schijnt prachtig over het water en er zijn een paar opvallende planeten te zien, zoals Jupiter en Saturnus. We varen langs tientallen boorplatforms en navigeren om de beroemde Doggersbank heen – van oudsher een bekende plek voor vissers - waar nu het grootste windmolenpark ter wereld gebouwd wordt.
Tijdens de overtocht krijgen we bezoek van vermoeide gasten. Eerst komt er een tjiftjaf aan boord: een klein, snel en behendig vogeltje. Ze kijkt duidelijk rond, op zoek naar een heerlijk maaltje, zoals een spin of insectje dat is meegekomen. Ze vliegt zelfs de kajuit in en zingt daar een paar nootjes. Bang is ze absoluut niet; ze gaat gewoon boven op mijn iPhone zitten als ik een foto wil maken! Later die dag - het is inmiddels al avond - komt er een reiger aanvliegen, die op de helmstok neerdaalt. Met een scherpe blik maakt deze eenling duidelijk dat hij absoluut geen behoefte aan gezelschap heeft, terwijl hij ongemakkelijk op de helmstok balanceert. Maar ja, ik moet toch af en toe naar buiten om de omgeving te verkennen. Dikke pech voor meneer de reiger; hij vliegt op, cirkelt een paar keer om de Zeevalk en landt dan weer op de helmstok. Zulke ontmoetingen maken een overtocht echt leuk. Het zijn die kleine dingen die de dag speciaal maken.
De lifters
Na vier dagen op de Noordzee varen we de historische haven van Stonehaven binnen om uit te rusten. De Zeevalk is nog helemaal schoon; er zit geen spatje zout op. Dat zegt genoeg over die plensbui! De naam Stonehaven betekent letterlijk 'stenen haven'. We hebben daar afgesproken met James Brown – dé James Brown – want hij is al dertig jaar havenmeester. Hij vangt ons op en legt ons met lange lijnen aaneen kade vast. Met een dik Schots accent vraagt hij waar we vandaan komen. Trots vertellen we hem dat we vanaf Terschelling in vier dagen de oversteek gemaakt hebben.
Ik klauter via een steile trap omhoog en zet mijn eerste stappen in Schotland. "Wauw, wauw, wauw, we zijn er!" zeg ik hardop. Ik kan het bijna niet geloven. Stonehaven is een geweldige plek om beschut aan te leggen. Een plek waar je wel moet oppassen dat je niet te lang blijft hangen. Daar hebben wij best wel eens last van. 'Havenplak' noemen ze dat in de zeilwereld.
Mooi beschut plekje
Ik ben doodmoe, maar kan de rust nog niet vinden om even te gaan liggen. De benen moeten in beweging, dus loop ik een rondje om de boel te verkennen. Jongelui springen van grote hoogte vanaf de stenen kade het water in en verderop zie ik mensen heerlijk op een klein strandje liggen. Het is allemaal superrelaxed en gemoedelijk.
De havenkom stamt uit de 16e eeuw en de massieve pieren zijn opgebouwd uit zware blokken lokaal zandsteen. Het dorp zelf, de Auld Toon, is herkenbaar aan de robuuste huizen van rood zandsteen en graniet, afgewisseld met witgekalkte vissershuisjes. Een heerlijke plek om te zijn.
Stonehaven, een sfeervol plekje
De omgeving bij Dunnottar Castle
We lopen door om de drukte te vermijden. De loodrechte kliffen en losse rotspunten rondom het kasteel zitten namelijk ramvol met duizenden zeevogels. Van een afstandje lijkt het net alsof de rotswanden van boven tot onder met vogelstickers volgeplakt zijn. Het zijn enorme kolonies van zeekoeten, alken en Noordse stormvogels.
Vogelstickers
En de absolute herriemakers van de kliffen? Dat zijn de drieteenmeeuwen! Deze kleine meeuwen bouwen compacte moddernesten tegen de kaarsrechte rotswanden en danken hun Engelse naam aan hun constant roepende geluid ("kitti-waake!"). Je hoort hun kabaal al van verre over het water galmen, terwijl ze af en aan vliegen. Een indrukwekkend gezicht. Voldaan keren we terug naar de Zeevalk. Onze nieuwe wandelschoenen zitten goed en de benen hebben hun eerste wandeling goed doorstaan. Er zullen er nog vele volgen.
Reacties
Een reactie posten