Posts

Vers van de pers!

Rivieravontuur 2020

Afbeelding
Wat een avontuur! De voorbereidingen lijken op die voor een grote oceaanoversteek, alleen steken we dit keer geen oceaan over, maar varen we samen met de Choctaw de Commewijne-rivier op, het binnenland in, over de Cottica-rivier richting Moengo. Netty heeft ons een officiële vaarkaart meegegeven met daarop de aantekeningen van andere zeilers, zoals ankerplekjes, dieptes, mooie kreekjes, stroomkabels en nederzettingen. We lezen blogs over de riviertocht en krijgen heel veel zin in dit avontuur. N a zeven maanden aan de steiger te hebben gelegen, is het weer even spannend om de trossen van de Zeevalk los te gooien. We vullen onze proviand aan en vertrekken op 11 december om 14.00 uur ’s middags. Na het laatste beetje hoogwater varen we met ebstroom de rivier af. Pas als het donker wordt, ankeren we in de buurt van Nieuw Amsterdam, een onrustige ankerplek dicht bij de vaargeul. Vroeg in de nacht worden we wakker. De boten rollen heen en weer, doordat de vissers met een noodgang komen binn

Bigi Pan

Afbeelding
Zo vrij als een brulaap Na tien dagen quarantaine gaan we met de Choctaw naar Paramaribo om onze gezondheidsverklaring op te halen. We worden gelukkig goedgekeurd. De volgende dag is het op naar de vreemdelingenpolitie om ons visum te verlengen. We hebben geluk; de dag ervoor stonden er 300 Cubanen bij dit enige loket. Nadat we de officiële stempels en papieren ontvangen hebben, voelen we ons zo vrij als een brulaap. We trakteren onszelf op roti in het centrum van de stad. Tijdens de quarantaine hebben we met de Choctaw leuke tripjes bedacht, die we nu samen kunnen gaan maken. We huren een auto bij Rishi en krijgen dezelfde Toyota Rav als zes maanden geleden. Eerst rijden we naar de mysterieuze Jodensavanne . D e ruïnes van deze oude nederzetting zijn inmiddels door de  jungle overgenomen. Wij zijn de eerste buitenlandse gasten dit jaar. De Jodensavanne Daarna nemen we een frisse duik in het heldere zwarte water, Blakawatra . We nemen een kijkje aan de andere kant van de rivier, rijden

Suriname deel 2

Afbeelding
We gaan weer verder! Het is inmiddels november. Het weer is herfstig, de kachel is aan en de dagen worden steeds korter. Hans is al een tijdje bezig toestemming te krijgen om terug naar Suriname te vliegen. Officieel is het land dicht; er gaan alleen repatriëringsvluchten. Hierop mogen alleen bijzondere gevallen mee, zoals (hopelijk) wij, de Zeevalkers. Na veel mailtjes, telefoontjes en overleg met Suriname krijgen wij één week voor vertrek toestemming. En dan is er opeens stress. De trechter loopt vol met allerlei dingen die we nog moeten regelen: vliegtickets, een hotel bij Schiphol, een visum en een PCR/COVID-test in Amsterdam.  Na zes maanden thuis nemen we op onze manier afscheid van vrienden en familie. We vertrekken voor de tweede keer om ons zeilavontuur te vervolgen. Het wordt zeker anders dan vóór COVID, maar we willen graag terug naar de Zeevalk. Tot ziens, Schiermonnikoog! We krijgen een lift naar Amsterdam, maar moeten eerst naar de notaris in Dokkum en de rechtbank in Lee

Schiermonnikoog

Afbeelding
Leven als landrotten De eerste week thuis wil ik tijdens het koken al het organische snijafval naar buiten gooien…..overboord! Onze schoenen staan regelmatig vergeten buiten bij de voordeur. Hans wil thee zetten in een steelpannetje. Hoe zet je thuis ook alweer thee? Dit zijn een paar kleinigheden die we hebben overgehouden aan ons simpele, vrije leven op een zeilboot. We missen het leven aan boord wel, maar nu we tijdelijk in ons eigen huis wonen, passen we ons snel aan. Elke ochtend een warme douche, schone kleding uit eigen wasmachine, uitgebreid en met veel pannen koken, ’s avonds languit op de bank een filmpje kijken en dan naar een bed. Geen wekker die ons om de drie uur wakker maakt voor de nieuwe wacht en geen krakende touwen die ons uit onze slaap halen. We rollen ook niet meer heen en weer, maar liggen stil, rustig en vredig te dromen. Het leven als landrotten is toch ook best wel weer fijn. Behalve het aantrekken van een spijkerbroek, daar kan ik echt nog niet aan wennen. He

Geënterd!

Afbeelding
De laatste loodjes... Op zaterdag 30 mei zijn we met schipper T. uit Suriname vertrokken, na drie maanden veel tijd met elkaar te hebben doorgebracht. We maken een tussenstop op de Azoren. Voordat we hier voet aan wal mogen zetten, moeten we ons op het coronavirus laten testen. Ik heb geen idee hoe ze zo’n test uitvoeren en dat is maar goed ook! Als ik van tevoren had geweten dat ze met een stokje zó ver in je neus wroeten, had ik er niet zo relaxed bij gezeten. De tranen schieten in mijn ogen en ik deins achteruit. "Moet dat zo ver?", vraag ik. Gelukkig worden we allemaal negatief bevonden en kunnen we onze zeebenen eindelijk weer eens lekker strekken. Ook voor onze sea dog Happy is de vaste wal een openbaring, maar plassen in het gras gaat haar een stapje te ver. Liever veilig op de boot. We genieten van het mooie eiland, de mensen en het heerlijke eten. Maar goed, het is geen vakantie; wij hebben een missie. Deze boot moet naar Nederland en dus gaan we na een klein week

Flessenpost Azoren-Schier (deel 2)

Afbeelding
Zondag 12 juli 2020 We hebben net drie dagen mist en motregen achter de rug. En dat is niet mis. Het is koud, vreselijk koud buiten, maar ook binnen in de boot. Alles is klam, zelfs mijn handwasje krijg ik niet meer droog. Schipper T zegt dat hij nu pas een kacheltje op zijn boot mist. Nou, ik ook! Ik heb vreselijk koude voeten en er hangt constant een druppel aan mijn neus. De mannen lopen er Siberisch bij. Hans heeft een regenjas en dikke sokken aan, en een muts op zijn kale kop; schipper T ligt op de bank met zijn teddyfleecejas aan. Ik ben al drie dagen niet (echt) naar buiten geweest, behalve dan met scheepshondje Happy, die dan even haar behoefte moet doen. Ik zeg móet, want het liefste blijft ze binnen, net als ik. We staan allebei trillend buiten en ik kijk naar de wazige, grijze horizon. Ik voel de regen en de frisse wind door mijn haren. Snel naar binnen, brrr... Er staat inmiddels een stevig windje, schuin van voren, dus ik kan wel iets positiefs schrijven. We gaan hard en m

Flessenpost Azoren-Schier (deel 1)

Afbeelding
Dinsdag 7 juli 2020 Toen we na zeven dagen voor anker te hebben gelegen uit Horta (Azoren) vertrokken, gaven de weersvoorspellingen rustig weer aan. Tot nu toe zijn de voorspellingen uitgekomen; het hogedrukgebied vaart met ons mee. De wind waait uit het (noord)westen; de kracht varieert van 5 tot 15 knopen. Wanneer onze snelheid onder de drie knopen zakt, zetten we de motor aan.  De laatste dagen heeft de zon moeite om door de dikke wolkenlaag en de mist heen te branden. De wereld om ons heen is daardoor klein, grijs en saai. En dat beïnvloedt mijn stemming. Met de zon erbij oogt alles veel vriendelijker, is het lekker warm en stemt de mooie blauwe kleur van de oceaan me vrolijk. Morgen komt er - volgens de weerkaarten - meer wind langszeilen, vlak ten noorden van ons, aan de rand van een depressie. Daarom varen we tijdelijk bijna 90 graden oost, zodat we minder risico lopen de volle mep wind te krijgen.  Onze positie is op 597 mijl van het waypoint, waar we diep water gaan verlaten e