Posts

Vers van de pers!

Schiermonnikoog

Afbeelding
Leven als landrotten De eerste week thuis wil ik tijdens het koken al het organische snijafval naar buiten gooien…..overboord! Onze schoenen staan regelmatig vergeten buiten bij de voordeur. Hans wil thee zetten in een steelpannetje. Hoe zet je thuis ook alweer thee? Dit zijn een paar kleinigheden die we hebben overgehouden aan ons simpele, vrije leven op een zeilboot. We missen het leven aan boord wel, maar nu we tijdelijk in ons eigen huis wonen, passen we ons snel aan. Elke ochtend een warme douche, schone kleding uit eigen wasmachine, uitgebreid en met veel pannen koken, ’s avonds languit op de bank een filmpje kijken en dan naar een bed. Geen wekker die ons om de drie uur wakker maakt voor de nieuwe wacht en geen krakende touwen die ons uit onze slaap halen. We rollen ook niet meer heen en weer, maar liggen stil, rustig en vredig te dromen. Het leven als landrotten is toch ook best wel weer fijn. Behalve het aantrekken van een spijkerbroek, daar kan ik echt nog niet aan wennen. He

Geënterd!

Afbeelding
De laatste loodjes... Op zaterdag 30 mei zijn we met schipper T. uit Suriname vertrokken, na drie maanden veel tijd met elkaar te hebben doorgebracht. We maken een tussenstop op de Azoren. Voordat we hier voet aan wal mogen zetten, moeten we ons op het coronavirus laten testen. Ik heb geen idee hoe ze zo’n test uitvoeren en dat is maar goed ook! Als ik van tevoren had geweten dat ze met een stokje zó ver in je neus wroeten, had ik er niet zo relaxed bij gezeten. De tranen schieten in mijn ogen en ik deins achteruit. "Moet dat zo ver?", vraag ik. Gelukkig worden we allemaal negatief bevonden en kunnen we onze zeebenen eindelijk weer eens lekker strekken. Ook voor onze sea dog Happy is de vaste wal een openbaring, maar plassen in het gras gaat haar een stapje te ver. Liever veilig op de boot. We genieten van het mooie eiland, de mensen en het heerlijke eten. Maar goed, het is geen vakantie; wij hebben een missie. Deze boot moet naar Nederland en dus gaan we na een klein week

Flessenpost Azoren-Schier (deel 2)

Afbeelding
Zondag 12 juli 2020 We hebben net drie dagen mist en motregen achter de rug. En dat is niet mis. Het is koud, vreselijk koud buiten, maar ook binnen in de boot. Alles is klam, zelfs mijn handwasje krijg ik niet meer droog. Schipper T zegt dat hij nu pas een kacheltje op zijn boot mist. Nou, ik ook! Ik heb vreselijk koude voeten en er hangt constant een druppel aan mijn neus. De mannen lopen er Siberisch bij. Hans heeft een regenjas en dikke sokken aan, en een muts op zijn kale kop; schipper T ligt op de bank met zijn teddyfleecejas aan. Ik ben al drie dagen niet (echt) naar buiten geweest, behalve dan met scheepshondje Happy, die dan even haar behoefte moet doen. Ik zeg móet, want het liefste blijft ze binnen, net als ik. We staan allebei trillend buiten en ik kijk naar de wazige, grijze horizon. Ik voel de regen en de frisse wind door mijn haren. Snel naar binnen, brrr... Er staat inmiddels een stevig windje, schuin van voren, dus ik kan wel iets positiefs schrijven. We gaan hard en m

Flessenpost Azoren-Schier (deel 1)

Afbeelding
Dinsdag 7 juli 2020 Toen we na zeven dagen voor anker te hebben gelegen uit Horta (Azoren) vertrokken, gaven de weersvoorspellingen rustig weer aan. Tot nu toe zijn de voorspellingen uitgekomen; het hogedrukgebied vaart met ons mee. De wind waait uit het (noord)westen; de kracht varieert van 5 tot 15 knopen. Wanneer onze snelheid onder de drie knopen zakt, zetten we de motor aan.  De laatste dagen heeft de zon moeite om door de dikke wolkenlaag en de mist heen te branden. De wereld om ons heen is daardoor klein, grijs en saai. En dat beïnvloedt mijn stemming. Met de zon erbij oogt alles veel vriendelijker, is het lekker warm en stemt de mooie blauwe kleur van de oceaan me vrolijk. Morgen komt er - volgens de weerkaarten - meer wind langszeilen, vlak ten noorden van ons, aan de rand van een depressie. Daarom varen we tijdelijk bijna 90 graden oost, zodat we minder risico lopen de volle mep wind te krijgen.  Onze positie is op 597 mijl van het waypoint, waar we diep water gaan verlaten e

Flessenpost Suriname-Schier (deel 7)

Afbeelding
Vrijdag 26 juni 2020 Als afsluiter van het eerste deel van onze tocht genieten we van een mooie laatste zeildag naar Horta. We zien bij een diepte van 300 meter, in plaats van drie kilometer, een grote groep dolfijnen en zeevogels. We hebben onze hengel net opgeborgen omdat we te hard gingen, maar daar zat vást vis!  Het is inmiddels donker als we de haven binnenvaren. Alleen het laatste stukje varen we op de motor. Met z'n allen  staan we buiten in een donker gat te turen. Happy is ook wakker en als ze buiten in de kuip staat, gaat haar neus omhoog. Ze ruikt - beter dan wij - een andere geur dan die van de oceaan; ze ruikt lánd. We noteren onze aankomst om 4.00 uur lokale tijd. Het ankeren gaat vlot en we zien meer ankerboten om ons heen liggen. Tot grote vreugde van de heren heb ik stiekem drie Parbo-biertjes achtergehouden en koud gezet. We proosten en genieten in de kuip van onze prestatie en het uitzicht op een nog slapend Horta. In de vroege ochtend pikken we nog een paar uur

Flessenpost Suriname-Schier (deel 6)

Afbeelding
Woensdag 24 juni 2020 We hebben al twee dagen westenwind en we schieten lekker op, ongeveer 135 zeemijl per dag. Na twee dagen krijgt het hogedrukgebied gezelschap van een tweede hogedrukgebied, dat ons vanuit het noorden tegemoetkomt. Daardoor moeten we een dag aan de wind - schuin tegen de noordoostenwind in - varen. Een hogedrukgebied betekent dus niet automatisch een kalme zee, een blauwe hemel, een lekker windje en in je bikini op het voordek liggen. We moeten weer even omschakelen en ons verstand op nul zetten om de dag door te komen. Je zou denken dat we dit na drie weken geschommel wel aan kunnen, maar de moeheid en de lange dagen op zee hebben toch best wel invloed op mijn gemoedstoestand. Vooral de laatste week is het zwaarder dan de drie weken daarvoor. Bij het opstaan denk ik als ik naar buiten kijk: "Wéér de oceaan en wéér een hele lange dag voor de boeg."   We hadden nooit gedacht dat het weer op deze tocht zo veranderlijk zou zijn. De eerste muts is al tevoorsc

Flessenpost Suriname-Schier (deel 5)

Afbeelding
Zaterdag 20 juni 2020 In ons vorige bericht vertelden we, dat we een lagedrukgebied met storm bij de Azoren zagen. Gelukkig zien we op de nieuwe weerkaarten dat de storm afneemt en verdwijnt. Inmiddels zien we een nieuwe hindernis: windstilte. En dan ook nog in een groot gebied precies op de rechtstreekse route naar de Azoren. We maken een zeil- en dieselplan. Een tactische zet is om op de motor noord te varen - door de windstilte heen - om zo snel mogelijk westenwind in de zeilen te krijgen. We moeten natuurlijk wel diesel overhouden om het laatste stuk naar de Azoren (Horta) te kunnen motoren. Stel dat we daar weer een windstilte krijgen. Gaat ons plannetje werken? We vinden het alledrie spannend... Dit is een weerkaartje van de Amerikaanse meteo. Wij zitten bij de 1 van het getal 1028. De Azoren liggen bij de 1 van het getal 1031. Je ziet op de route Azoren-Engeland lagedrukgebieden in aantocht met een zich ontwikkelende storm. Als ik vroeg in de ochtend Happy in de kuip uitlaat, is