Posts

Vers van de pers!

Flessenpost Suriname-Schier (deel 1)

Afbeelding
Woensdag 3 juni 2020

Eindelijk waait de passaatwind weer lekker door onze haren. De muggen zijn verdwenen en de nachten zijn aangenamer, want een stuk koeler. Het is bijzonder om weer op de oceaan te zijn. Op de eerste dag kregen we direct een squall over ons heen. Na drie maanden als landrotten te hebben geleefd, waren we bijna vergeten hoe het hier op zee is. 
Het leven op een andere boot met schipper T en scheepshond (in opleiding) Happy is natuurlijk wel even wennen. Het is een groot schip en we slingeren als apen met te korte armen door de kajuit. Hans slaapt in de punt, schipper T op de bank aan de lage kant en ik op de bank aan de hoge kant. We wisselen elkaar af voor de wacht. Als een speer zeilen we richting het noorden. We leggen per dag ongeveer 150 NM (zeemijl) af. 's Nachts zien we het zuiderkruis achter de boot. Overdag zien we geen vliegtuigstrepen, bijzonder...
We zijn nu 170 NM ten oosten van Guadeloupe. We verwachten morgen het laatste Caribische eiland voorbij te v…

We gaan!

Afbeelding
Nog 4700 mijl te gaan 

Het aftuigen van de Zeevalk is gelijk ook afscheid nemen, en ons bewust worden van het feit dat we de Zeevalk hier voor een paar maanden gaan achterlaten. We zetten onze zeilreis hier 'op pauze' en hopen in november naar Suriname terug te keren en onze tocht te vervolgen. Nu de vertrekdatum dichterbij komt, stijgt de gezonde spanning. Beide boten zijn er klaar voor. De Beneteau en scheepshondje Happy zijn klaar voor de grote overtocht en de Zeevalk is klaar voor de zomerstalling. De boot is helemaal ontmanteld en ligt er kaal en eenzaam bij. 


Eigenlijk zouden we half mei al vertrekken, maar Hans en ik werden allebei door Dengue ('knokkelkoorts') getroffen, waardoor we een weekje waren uitgeschakeld. Na een verblijf van drie maanden in Suriname, vertrekken we komende zaterdag (30 mei) richting Nederland. Als we straks op volle zee zijn en ik weer mijmerend voor me uit zal staren over de oceaan, denk ik vast vaak terug aan de geweldige tijd hier in M…

Ons plan

Afbeelding
Kok is kapitein

We zijn hier nu alweer twee maanden. En dan te bedenken dat ik na drie dagen al weer weg wilde. Ik mis de frisse zeewind nog steeds. We hebben besloten binnenkort samen met schipper T. op zijn boot, een Beneteau van 15 meter, terug naar Nederland te varen. We kunnen natuurlijk ook terugvliegen, maar eigenlijk vinden we terugzeilen beter bij ons passen. We verwachten half mei te vertrekken. Het zal een bijzonder en leerzaam avontuur worden. 


Dit is ons zeilplan: We varen eerst de Suriname-rivier af, de oceaan op. Daarna koersen we een week lang naar het noorden, van de kust af en met de passaatwind van opzij. Daarna kunnen we hopelijk naar het noordoosten afbuigen, richting de Azoren. We proberen zoveel mogelijk om het Azoren-hogedrukgebied heen te varen. Waarschijnlijk moeten we het laatste stuk naar de haven van Horta op Faial motoren. Zoals de zaken er nu voor staan, mogen we daar alleen ankeren en onze voorraden aanvullen. Vervolgens varen we met een boog op Fallmo…

Suriname

Afbeelding
Deel 2: Voel je thuis!

"Voel je thuis", zeiden ze, toen we hier na onze Atlantische oversteek aankwamen en de boot aan de steiger vastknoopten. Inmiddels zitten we al bijna een maand aan de ronde, houten tafel midden in het paviljoen van Marina Waterland. We kunnen nergens met de boot heen. 


Het is vroeg in de ochtend, 07.00 uur. Er is nu nog een lekker temperatuurtje, maar over een paar uur niet meer. Dan gaat de 'kachel' weer aan en wordt het tropisch warm. Vanaf de boot nemen we een thermoskan koffie en een plank met twee boterhammen voor het ontbijt mee. Ons uitzicht: een leeg terras en de Suriname-rivier met aan de overkant het bos/oerwoud. Voor mijn neus staat een bos bloemen op tafel die ik heb geplukt in de mooie tuin hier, een half aangebroken fles rode wijn uit Lanzarote en een waxinelichtje voor de huiselijke sfeer. Daarnaast twee flessen met muggenspray, onmisbaar, een dik boek over Napoleon, geleend van Sy Windsong, waarvan de bemanning nu in Nederland is…

Corona en orkaanseizoen

Afbeelding
Komt tijd, komt raad!

Waarschijnlijk heeft bijna iedereen van de gestrande zeilers - een misschien wel vergeten groep reizigers - wifi aan boord, want als ik een uurtje niet op Facebook heb gekeken, zijn er al weer tal van nieuwe berichten. Zelfs Hans zit voor het eerst van zijn leven op Facebook. Het gaat alleen nog maar over het coronavirus, o.a. over hoe dit de planning van vele honderden Nederlandse zeilboten enorm in de war schopt. We zijn onlangs lid geworden van een Facebook-groep van Nederlandse zeilers in de Carib, die speciaal is opgezet. Een maand geleden was er bij wijze van spreken nog niets aan de hand en was iedereen met zijn droom bezig. Na jaren te hebben gespaard voor dit ultieme zeilavontuur. Na uren, dagen, weken, maanden aan hun boot te hebben gewerkt om voor langere tijd weg te gaan. Om vrij te zijn, te zeilen, te ankeren in mooie baaien, te genieten van natuur en cultuur, lekker te eten, en vooral onder de bevolking te zijn. Dat gaat voorlopig niet meer gebeuren…

Suriname

Afbeelding
Deel 1: Voel je thuis!

Op de steiger van Marina Waterland staat iemand heel enthousiast te zwaaien: een goedlachse Surinamer met een enorme rasta-knoet op zijn hoofd. Hij heet Runo. Binnen vijf minuten krijgen we onze eerste wijze levensles van hem: "Voel je thuis, en thuis is waar je hart ligt, ja man!" We moeten lachen en voelen ons inderdaad gelijk thuis.


Het is bloedheet hier in Suriname. De tropische hitte is gelijk voelbaar in de boot. Zal ik hier ooit aan wennen? Snel dek ik de ramen van de kajuit met zilverpapier tegen de zon af en schuif ik de muggenhor voor de ingang. Want ja, muggen zijn hier helaas ook en ze reageren net zo enthousiast als Runo. We moeten even acclimatiseren en gaan snel naar de bar voor een verfrissend Parbo-biertje mét een bitterbal. Ja, dat lees je goed! We zijn een beetje in Nederland terechtgekomen. We zijn die grote plas overgestoken en kunnen hier gewoon Nederlands praten, de kranten die op tafel liggen lezen, naar de radio luisteren en hun …

Suriname

Afbeelding
Geniet ervan!

Net voordat we willen vertrekken, komen er twee nieuwe boten in de haven van Mindelo liggen, waaronder een Nederlandse zeilboot, een flinke jonge. We zien iemand driftig poetsen en lopen er naartoe om kennis te maken. De boot heeft bij het eiland Sal een monstergolf over zich heen gekregen en is daarom nu hier. Ze willen alles eerst even checken, voordat ze verdergaan naar Patagonië. De andere boot, een Engelsman, heeft een kapotte genua; deze klappert hevig en maakt veel lawaai in de haven. Hij kreeg een onaangekondigde windvlaag. Het vaargebied rond de Kaapverdische eilanden is ruig en niet eenvoudig. Precies wat wij ook ondervonden hebben.



Op zondagmiddag iets na 15.00 uur gooien we de trossen los, om deze na ruim twee weken (hopelijk) weer vast te knopen in Marina Waterland aan de Surinaamse rivier. Deze overtocht voelt anders dan alle andere. Het wordt sowieso onze langste tot nu toe. Er een voorstelling van in je hoofd maken, is moeilijk. Alleen de verhalen van onze …