Zeevalk op reis

Barfleur - Cherbourg - Guernsey - Paimpol “Wat is hier allemaal aan de hand?”, vraag ik aan Hans. We lopen over de kade op weg naar het havenkantoor van Cherbourg en zien enorm veel politie en militairen in vol tenue. We melden ons aan en lopen terug naar de Zeevalk. Ook op alle steigers - waar ook wij aan liggen - wordt gepatrouilleerd. Elk half uur lopen ze voorbij. We zijn heel nieuwsgierig en vragen aan een agent waarom het zo zwaar beveiligd is. Hij vertelt dat president Macron om 14.00 uur een speech komt geven. Vandaar al die ophef! De speech vindt op nog geen 100 meter van de haven plaats. Met een verrekijker kunnen we al iets van de voorbereidingen zien. Naïef als we zijn, willen we daar natuurlijk wel even naar toe, maar al snel worden we door de politie tegengehouden. “Leuk geprobeerd!” zeg ik tegen Hans, en we keren terug naar de Zeevalk. Daar pak ik de verrekijker. “Ja, ik zie hem!” roep ik. De president loopt heel serieus langs de erewacht en begint dan met zijn speech, ...

Saint Vaast - Barfleur We hebben best goed geslapen en dat terwijl de vissersboten rakelings met een rotgang langs de Zeevalk varen. “Zijn wij onzichtbaar of zo!”, zeg ik verontwaardigd. We halen het anker op en zeilen naar Barfleur, een authentiek vissersstadje waar eigenlijk geen plek is voor plezierjachtjes. Bij aankomst is er inderdaad niet echt plek voor ons. “Monsieur, monsieur!“, roept Hans naar een visser die aan de kade ligt. We vragen hem waar we met de Zeevalk kunnen en mogen liggen. Hij wijst naar de ingang van de haven en gaat verder met zijn werk. Het zijn vaak norse figuren waarmee je maar moeilijk contact krijgt. Dat hij ons niet gelijk wegstuurt maar de weg wijst, is al heel wat.  Tegen de kade met hoogwater We varen rustig langs de gekleurde vissersboten terug. Het zijn net kleine gebakjes: hoog, klein en kleurig. Gelukkig vinden we een plekje aan de kade, net voor een klein vissersbootje. Met lange lijnen leggen we de Zeevalk vast. Dat is altijd even klooien, wan...

Normandië:  Somme baai - Fécamp - Port en Bassin - St. Vaast De wekker gaat. Hans springt uit bed en zet theewater op. “Ik lig nog zo lekker”, zeg ik hardop en gooi langzaam de warme dekens van me af. "We hebben vakantie hoor!", zeg ik er achteraan. Om 05.00 uur in de ochtend zitten we allebei aangekleed aan een kop thee. Hans kijkt nog even op Windy voor de laatste wind-updates. “Kruip maar weer terug in bed. De wind is toegenomen en iets gedraaid", zegt Hans. Dus blazen we het vertrek af en duiken we weer ons bed in, dat gelukkig nog lekker warm is.  We l i ggen eigenlijk iets te lang in de Somme-baai, maar we moeten ons nu eenmaal aanpassen aan de natuurelementen. Harde tegenwind houdt ons nu al bijna een week in de haven. Zodra we een weergaatje zien, moeten we die pakken. Eén dag later kunnen we toch vertrekken. We willen verder naar Fécamp, maar eerst moeten we -  een dikke tegenstroom en tegenwind trotserend -  de baai uit zien te komen. Het is een heksenket...

Nieuw water Boulogne Sur Mer - De Somme Baie Vlak voor hoogwater varen we de Somme Baie op. Op aanraden van  de haven van Saint Valery Sur Somme willen we aanleggen,  wanneer de stroom er bijna uit is. We slingeren door de baai. Soms is het moeilijk te zien hoe we moeten varen, maar we houden ons keurig aan de groene en rode tonnen. De Franse bootjes daarentegen zijn sportief en kruisen buiten de geul. Het is weekend, dus lekker druk op het water. Na twee uur komen we dan eindelijk in Saint Valery Sur Mer aan. Ik zie het bij aankomst gelijk; dit plaatsje is prachtig! De kade met de groene bomen, prachtige villa’s en gekleurde vissershuisjes trekken gelijk m'n aandacht. Aankomst in Saint Valery Sur Somme Saint Valery Sur Somme ligt aan de rivier de Somme. De rivier mondt uiteindelijk in het kanaal uit. Het is een stadje met veel historie. Hans leest alle bordjes over de geschiedenis en ik maak foto’s. Op zo’n grijze dag als vandaag maken de gekleurde gevels en de smalle steegje...

Blankebergen - Boulogne Sur Mer - Somme Baie We hebben net Ari en Els uitgezwaaid; op de kade is het gelijk stil geworden. "Ik mis ze nu al", zegt Hans. Els zat achter het stuurwiel - ze kwam er amper boven uit - en Ari liep over het dek om de lijnen los te gooien. De dagen in Blankenberge kabbelen gemoedelijk door. Ons plan is vrijdag te vertrekken. We hebben dan weliswaar tegenwind, maar niet zo hard. Het zal wel motoren worden, daar stellen we ons mentaal op in. Maar we hebben nog wat dagen te gaan en die vullen we met leuke dingen. Lelijk of toch mooi? Zoals de kusttram , daar hebben we best veel over gelezen. Bekend  onder toeristen, maar  zeker ook onder locals.  Het is het langste tramtraject ter wereld, waarbij de tram 13 badplaatsen aandoet tussen Knokke en de Panne en 68 keer stopt. Met een dagkaart kunnen we overal in- en uitstappen. Het is 'slow travelling' en dat past natuurlijk wel bij ons. We stappen op. De tram komt traag op gang en langzaam verdwijnt...

Dag Happy! Makkum - Texel - Blankenberge Ik zit in de autobus en durf niet achterom te kijken; ik zucht even heel diep. We hebben net onze 'Atlantic Sea Dog' Happy afgezet op haar tijdelijke adres. Terwijl wij gaan zeilen, zal Happy daar twee maanden verblijven. Dus zo 'Atlantic' is Happy niet meer. Als pub van twee maanden oud is ze met ons meegekomen uit Suriname. Ze wist niet beter dan dat de boot haar thuis was. Dat is nu wel anders. Nu zijn het strand, de duinen en alle dieren waar ze achteraan kan rennen haar thuis. Lekker snuffelen door het dorp en heerlijk in de zon slapen. Dat is wat ze fijner vindt. Ze is een echte landhond geworden. Ik kijk toch nog snel achterom en ik zie Happy even terugkijken, waarna ze, met de staart kwispelend omhoog, meeloopt met de nieuwe mensen. "Het komt goed", zeg ik tegen mezelf. Gelukkig kreeg ik ’s middags een foto van Happy, die de zoon van de nieuwe mensen uitgebreid aan het knuffelen was. Happy is 'happy' op ...

At the crack of dawn “Eindelijk, we kunnen!”, zeg ik opgelucht. Morgen gaan we met de hele vloot zeilboten vanuit Duinkerken de zee op richting Dover. Sommigen hebben nog wat twijfels, maar dit lijkt de beste optie om te vertrekken. Er hangt een hogedrukgebied boven Engeland, dat harde noordoostenwind door het Kanaal blaast. De weerkaartjes laten oranje vlekken (25 knopen) zien, maar aan de kust van Engeland staat minder wind. Er is één probleem waar we een beetje tegen aanhikken. Midden in het Kanaal moeten we twee 'snelwegen' oversteken, waar vrachtboten en olietankers van links naar rechts varen. Die moeten we recht oversteken, waardoor we enorm hoog aan de wind moeten zeilen. De kans dat we snelheid verliezen en door de golven gepakt worden, is groot. Als dat gebeurt, wordt het afzien. Nou ja, we zijn op alle scenario’s voorbereid en willen toch echt naar de overkant. Ingang van Dover In de vroege ochtend vertrekken we. Het is net licht geworden en we hijsen de zeilen nog v...