Posts

Posts uit 2021 weergeven

Flessenpost La Coruna - Camaret

Afbeelding
Na in drie dagen tijd de Golf van de Biskaje te zijn overgestoken, komen we aan in Camaret, waar de Bretonse streep nog steeds in de mode is en ook nooit zal verdwijnen. Waar kokkels en mosselen bovenaan het menu staan. Waar je bij de boulangerie stokbroden en croissants koopt. En waar de crêpes typisch Bretons zijn. Kortom, we zijn terug in Bretagne!  De oceaantocht ging goed. We maakten elke dag mooie zeemijlen. En e lke dag werden we verrast door een groepje dolfijnen of grienden, die dan een tijdje met ons meezwommen.  De zee was wat te hobbelig om te koken, dus leefden we vooral op noodles, broodjes uit de wonderpan en pantosties.  De avonden werden kouder - we liggen inmiddels weer met sokken aan in bed - en d e nachten waren donker. Vissersboten zonder AIS waren onze grootste zorg. Hans probeerde ze op de radar te traceren.    Een grote groep 'pilot whales'. Klik hier voor een filmpje Wanneer we vlak bij de kust aankomen, in het donker natuurlijk,   zien we allemaal l

Flessenpost Graciosa - La Coruna

Afbeelding
We besluiten niet in één keer naar Brest te varen, maar een tussenstop in A Coruna te maken. Dit wordt een overtocht met vele gezichten. We beginnen onze een-na-laatste grote overtocht met een vliegende start. De ruime wind waait met 15 knopen vol in het grootzeil en de genua. We behalen een dagrecord van 145 zeemijlen.  Zonsondergang  Het is weer even wennen. De eerste dagen lopen we wat stilzwijgend rond. We overleggen alleen het hoognodige, zoals "We moeten een rif steken" of "Zullen we de genua kleiner maken voor de nacht?' Na een paar dagen zijn we ingeslingerd en wordt het leven aangenamer en gezelliger. We genieten allebei van de wolken en de kleuren die we om ons heen zien. Elke dag hebben we op een vast tijdstip overleg met onze walkapitein, publiceren we een verhaaltje op de tracker van PredictWind en zet Hans om 12.00 uur onze positie op de papieren kaart. Een vast dagritme geeft goede houvast om de dagen op zee door te komen. We varen een oostelijke koers

Graciosa

Afbeelding
Afscheid van de Azoren De Zeevalk is, mede op aanraden van vele andere zeilers, aangekomen op Graciosa, het meest noordelijke en minst toeristische eiland van de Azoren. We naderen een klein vissershaventje bij het plaatsje Sao Mateus Praia. De ingang is smal en er is weinig ruimte om te manoeuvreren. We zien een ligplaatsje tegen een andere zeilboot aan. Het is een jong stel uit Duitsland, dat net hun hele boot versierd heeft met gewassen was. Ze liggen hier al een week en hebben nog geen commentaar van de vissers gekregen. De zeilboten worden hier gedoogd. Lig je in de weg, dan sturen ze je vanzelf weg. De locals en de vissers vinden het ook wel grappig dat er, weggestopt in een hoekje van hun haven vlak bij de rotsen, een paar vreemde boten liggen. We kunnen nergens liggeld betalen (ook niet als we aandringen), dus we zijn geld aan het verdienen. Wel is het verstandig om je gelijk aan te melden bij de GNR voor de formaliteiten. De vissershaven is een heerlijke plek om te liggen. W

De Azoren

Afbeelding
Eilandhoppen op de Azoren De 23 dagen durende tocht over de Atlantische Oceaan zijn we al bijna weer vergeten. We genieten enorm van de Azoren, negen vulkanische eilandjes midden in de oceaan tussen Europa en Amerika in. Het is daarom, dat veel zeezeilers de Azoren aandoen. Even een tussenstop om uit te rusten, te bunkeren en de zeebenen te strekken. We liggen in Faial, van oudsher het mekka voor zeilers. Dat de haven drukbezocht is, blijkt uit de vele kunstwerkjes op de kade; ze komen uit alle windstreken. Sinds kort staat ook Schiermonnikoog ertussen!  Mijn kunstwerkje We omarmen het eilandgevoel meteen. Er heerst een heerlijke, ontspannen sfeer tussen de eilandbewoners en toeristen, wij dus! Faial is een klein, vijfhoekig eiland van 21 kilometer lang en 14 km breed. Heel kleurrijk door de vele verschillende mensen die hier komen, de creatieve kunstwerkjes op de kademuur en de blauwe hortensia’s die meters hoog groeien. Mijn ouders komen naar Faial en hebben een huisje gehuurd in Ho

Flessenpost week 4 Sint Maarten - Azoren

Aftellen We zijn aan het aftellen. De zee is rustig en kalm. Het lijkt net alsof ook de dagen dan langer duren. Dat heeft waarschijnlijk te maken met de snelheid van de boot en het gevoel dat je daarbij krijgt. Thuis heb je dat ook; een drukke dag gaat zo voorbij. Soms voel ik me een beetje verloren in deze niet te bevatten, enorme bak water en draai ik keiharde muziek. De klanken dragen ver over de golven. Het is net alsof ik zo tegen de oceaan wil zeggen dat wij er ook zijn. Tijdens onze overtocht hebben we een paar keer contact gehad met de kapitein van een enorme tanker, die op een paar mijl afstand langs ons vaart. Hij vraagt meestal of alles oké is en waar we heen gaan. Leuke momentjes waar we blij van worden. Het zijn die kleine dingetjes waarvan we zo genieten. Hans van een lekker windje en ik van een paar dolfijntjes die voorbij zwemmen. Ze lijken haast te hebben, maar zijn toch nieuwsgierig genoeg om even langs te zwemmen. Het lijkt wel of emoties op zee vergroot worden. Han

Flessenpost week 3 Sint Maarten - Azoren

  De oceaan maakt van mij een denker Wat gaat de tijd toch snel, maar toch ook  weer niet. We zijn de derde week ingegaan en raken hier op de oceaan het besef van tijd een beetje kwijt. Er is geen houvast, behalve die we zelf creëren, zoals een dagelijks ritme met een ontbijtje in de kuip, een warme hap in de middag en een borrelkuip voor de zonsondergang. Dat is fijn om te hebben. Net als een doel, een veilige haven achter de horizon. Zonder doel ben je doelloos. Hans is meestal eerder wakker en zit dan achter zijn laptop weerkaartjes te downloaden. Ik heb altijd een beetje moeite om de dag te beginnen. Maar als ik eenmaal over mijn slingerzeiltje heen ben geklauterd en op twee benen sta, begint ook voor mij de nieuwe dag. De fluitketel gaat op het fornuis. We zetten een flinke pot voor theewater, afwaswater en onze dagelijkse washand-douche. Redelijk okselfris eten we dan in de kuip lekker ons ontbijtje. De ene dag yoghurt of havermoutpap, de andere dag een broodje uit de wonderpan.

Flessenpost week 2 Sint Maarten - Azoren

'Fingers crossed' De volle maan wordt steeds kleiner en laat zich steeds later in de avond zien. Ik zit buiten en kijk naar de heldere sterren. De mooie, imposante bloemkoolwolken die we overdag zien, zijn nu net zeemonsters: donker, groot en intimiderend. En de oceaan die overdag mooi blauw van kleur is, is nu pikzwart en raast langs de Zeevalk. Hierdoor zijn er wel zeevonken te zien. Onze koers is noord-noordoost. Zo zeilen we naar de 30 graden noorderbreedte. Het is geen fijne koers; we zeilen hoog aan de wind, tegen de golven in, en schuin over bakboord. Golven spoelen over de Zeevalk en we worden regelmatig met een harde klap op de golven gesmeten. Daarbij is het ook nog eens harder gaan waaien, waardoor het nog onstuimiger wordt. Wel maken we mijlen, zo'n 120 per dag. Ik merk dat dit geen ideale koers voor mij is. Ik ben beroerd, voel me ellendig en ben tot niks in staat. Wat is de oceaan toch meedogenloos, grenzeloos en overweldigend. Totaal ongevoelig voor een beroe

Flessenpost week 1 Sint Maarten - Azoren

Oceaanritme Oké, ons geduld is op! We willen aan de oversteek beginnen. En na een paar juiste opmerkingen van Facebook-vrienden en onze walkapitein halen wij dinsdagochtend het anker op. We kijken om ons heen. Zijn er nog meer boten die vertrekken? Dat is altijd leuk, maar helaas nee. Bij de groep Nederlandse boten zijn ook wat twijfels. Met wat weemoed nemen we afscheid van de Carieb: het blauwe water, de witte stranden, de wuivende palmbomen.  Voor het eerst in twee jaar koersen we noord in plaats van zuid. Een keerpunt in onze reis. Het is nog een eindje, maar we zeilen via de Azoren huiswaarts. Het gevoel zeeën van tijd te hebben, ebt langzaam weg... We hebben een geweldige start en halen met gemak zes knopen. We zeilen met dubbel rif in het grootzeil en op de genua. Zo gaan we de nacht in. Het is volle maan, een betere timing hadden we niet kunnen hebben. Na de nacht goed te zijn doorgekomen, wordt de wind wat kalmer. Ook wij worden kalmer en stiller. Ondanks de charmante pleiste

Naar Sint Maarten

Afbeelding
Eén eiland met twee gezichten Nou, het is zover! Na een week in de marina te hebben gelegen voor het oplossen van een paar technische problemen met de Zeevalk zijn we klaar voor vertrek. De boot is volgestouwd met water en blikvoer. Frank, die ons geholpen heeft om de boot in orde te maken, komt ons uitzwaaien. Waarschijnlijk wil ie zeker weten dat we goed wegkomen. Dat doen we ook, maar op 20 meter van de kade keren we toch terug; de toerenteller doet het niet. Gelukkig staat Frank er nog. Het moet zo zijn! Hij stapt gelijk op zijn fiets om z'n gereedschapskist te halen. Na wat draadjes te hebben gecontroleerd, doet alles het weer en gaan we eindelijk op weg. We zetten het zeil op en zeilen de baai uit. Een beetje weemoedig kijk ik rond. Wat een leuke tijd hebben we hier gehad...  Er staat een aardig windje. Met een dubbel rif en een fokje zeilen we heerlijk langs de westkust van Martinique. Ik zie waanzinnige wolken boven de hoge bergen hangen. De zon kleurt ze mooi oranje. Wanne