Posts

Vers van de pers!

Naar Martinique

Afbeelding
De lamme helpt de blinde Het contrast is nog nooit zo groot geweest. Na vijf maanden op de Suriname-rivier te hebben gelegen, liggen we nu in Martinique in de baai van St. Anne, samen met nog een paar honderd andere zeilboten. Het water is kristalhelder en ik voel de heerlijke noordoostpassaat door de boot waaien. Ik kijk uit over de oneindig grote Atlantische Oceaan. De muggen zijn bijna weg, net als de tropische warmte. En toch weet ik zeker dat ik nog vaak ga terugdenken aan Suriname. Het land heeft mijn hart veroverd. We worden nu niet meer gewekt door de brulapen of de papegaaien, die luidkeels overvliegen. En wat zal ik de pittige roti bij Joosje missen. En de warmhartige Surinamers. Ik heb de gele rotikruiden in theedoeken verpakt en meegenomen als souvenir. Vanaf nu is het stokbrood en moules .  Zeilend de oceaan op  We hebben deze overtocht samen met de Choctaw gemaakt. Dat maakte het weggaan een stuk leuker: samen de boten klaarmaken, boodschappen halen en het papierwerk reg

Suriname-Martinique

Afbeelding
Op naar een nieuw gebied! Het is zaterdag 23 januari 2021. Een druilerige ochtend. Het is grijs en er is haast geen wind. Vandaag vertrekken we, na vijf maanden, uit Waterland. Je krijgt er havenplak van, tenminste ik, en Liza ook. We proberen er nog één nachtje extra aan te plakken om alle klusjes af te ronden, maar het lukt ons niet. De beide kapiteins willen de trossen losgooien en de klusjes verder afmaken, wanneer we voor anker liggen bij Peperpot. Het is een dubbel gevoel. Aan de ene kant willen we dóór, aan de andere kant voelt dit ook zo vertrouwd. Het is heel onzeker wat ons te wachten staat in de Carib. De maatregelen veranderen per dag. En met de nieuwe Engelse coronavariant is iedereen op zijn hoede. We hebben voor Martinique gekozen, omdat dit de meeste zekerheid geeft. Wil je ons live volgen op zee met dagelijks nieuws? Klik dan in het hamburgermenuutje linksboven, dan zie je een link naar Predictwind. Onze laatste ochtend in Suriname Samen voor anker. Liza klimt de mast

Rivieravontuur 2020

Afbeelding
Wat een avontuur! De voorbereidingen lijken op die voor een grote oceaanoversteek, alleen steken we dit keer geen oceaan over, maar varen we samen met de Choctaw de Commewijne-rivier op, het binnenland in, over de Cottica-rivier richting Moengo. Netty heeft ons een officiële vaarkaart meegegeven met daarop de aantekeningen van andere zeilers, zoals ankerplekjes, dieptes, mooie kreekjes, stroomkabels en nederzettingen. We lezen blogs over de riviertocht en krijgen heel veel zin in dit avontuur. N a zeven maanden aan de steiger te hebben gelegen, is het weer even spannend om de trossen van de Zeevalk los te gooien. We vullen onze proviand aan en vertrekken op 11 december om 14.00 uur ’s middags. Na het laatste beetje hoogwater varen we met ebstroom de rivier af. Pas als het donker wordt, ankeren we in de buurt van Nieuw Amsterdam, een onrustige ankerplek dicht bij de vaargeul. Vroeg in de nacht worden we wakker. De boten rollen heen en weer, doordat de vissers met een noodgang komen binn

Bigi Pan

Afbeelding
Zo vrij als een brulaap Na tien dagen quarantaine gaan we met de Choctaw naar Paramaribo om onze gezondheidsverklaring op te halen. We worden gelukkig goedgekeurd. De volgende dag is het op naar de vreemdelingenpolitie om ons visum te verlengen. We hebben geluk; de dag ervoor stonden er 300 Cubanen bij dit enige loket. Nadat we de officiële stempels en papieren ontvangen hebben, voelen we ons zo vrij als een brulaap. We trakteren onszelf op roti in het centrum van de stad. Tijdens de quarantaine hebben we met de Choctaw leuke tripjes bedacht, die we nu samen kunnen gaan maken. We huren een auto bij Rishi en krijgen dezelfde Toyota Rav als zes maanden geleden. Eerst rijden we naar de mysterieuze Jodensavanne . D e ruïnes van deze oude nederzetting zijn inmiddels door de  jungle overgenomen. Wij zijn de eerste buitenlandse gasten dit jaar. De Jodensavanne Daarna nemen we een frisse duik in het heldere zwarte water, Blakawatra . We nemen een kijkje aan de andere kant van de rivier, rijden

Suriname deel 2

Afbeelding
We gaan weer verder! Het is inmiddels november. Het weer is herfstig, de kachel is aan en de dagen worden steeds korter. Hans is al een tijdje bezig toestemming te krijgen om terug naar Suriname te vliegen. Officieel is het land dicht; er gaan alleen repatriëringsvluchten. Hierop mogen alleen bijzondere gevallen mee, zoals (hopelijk) wij, de Zeevalkers. Na veel mailtjes, telefoontjes en overleg met Suriname krijgen wij één week voor vertrek toestemming. En dan is er opeens stress. De trechter loopt vol met allerlei dingen die we nog moeten regelen: vliegtickets, een hotel bij Schiphol, een visum en een PCR/COVID-test in Amsterdam.  Na zes maanden thuis nemen we op onze manier afscheid van vrienden en familie. We vertrekken voor de tweede keer om ons zeilavontuur te vervolgen. Het wordt zeker anders dan vóór COVID, maar we willen graag terug naar de Zeevalk. Tot ziens, Schiermonnikoog! We krijgen een lift naar Amsterdam, maar moeten eerst naar de notaris in Dokkum en de rechtbank in Lee

Schiermonnikoog

Afbeelding
Leven als landrotten De eerste week thuis wil ik tijdens het koken al het organische snijafval naar buiten gooien…..overboord! Onze schoenen staan regelmatig vergeten buiten bij de voordeur. Hans wil thee zetten in een steelpannetje. Hoe zet je thuis ook alweer thee? Dit zijn een paar kleinigheden die we hebben overgehouden aan ons simpele, vrije leven op een zeilboot. We missen het leven aan boord wel, maar nu we tijdelijk in ons eigen huis wonen, passen we ons snel aan. Elke ochtend een warme douche, schone kleding uit eigen wasmachine, uitgebreid en met veel pannen koken, ’s avonds languit op de bank een filmpje kijken en dan naar een bed. Geen wekker die ons om de drie uur wakker maakt voor de nieuwe wacht en geen krakende touwen die ons uit onze slaap halen. We rollen ook niet meer heen en weer, maar liggen stil, rustig en vredig te dromen. Het leven als landrotten is toch ook best wel weer fijn. Behalve het aantrekken van een spijkerbroek, daar kan ik echt nog niet aan wennen. He

Geënterd!

Afbeelding
De laatste loodjes... Op zaterdag 30 mei zijn we met schipper T. uit Suriname vertrokken, na drie maanden veel tijd met elkaar te hebben doorgebracht. We maken een tussenstop op de Azoren. Voordat we hier voet aan wal mogen zetten, moeten we ons op het coronavirus laten testen. Ik heb geen idee hoe ze zo’n test uitvoeren en dat is maar goed ook! Als ik van tevoren had geweten dat ze met een stokje zó ver in je neus wroeten, had ik er niet zo relaxed bij gezeten. De tranen schieten in mijn ogen en ik deins achteruit. "Moet dat zo ver?", vraag ik. Gelukkig worden we allemaal negatief bevonden en kunnen we onze zeebenen eindelijk weer eens lekker strekken. Ook voor onze sea dog Happy is de vaste wal een openbaring, maar plassen in het gras gaat haar een stapje te ver. Liever veilig op de boot. We genieten van het mooie eiland, de mensen en het heerlijke eten. Maar goed, het is geen vakantie; wij hebben een missie. Deze boot moet naar Nederland en dus gaan we na een klein week