Posts

Vers van de pers!

Bijkomen in Blankenberge

Afbeelding
Blankebergen - Boulogne Sur Mer - Somme Baie We hebben net Ari en Els uitgezwaaid; op de kade is het gelijk stil geworden. "Ik mis ze nu al", zegt Hans. Els zat achter het stuurwiel - ze kwam er amper boven uit - en Ari liep over het dek om de lijnen los te gooien. De dagen in Blankenberge kabbelen gemoedelijk door. Ons plan is vrijdag te vertrekken. We hebben dan weliswaar tegenwind, maar niet zo hard. Het zal wel motoren worden, daar stellen we ons mentaal op in. Maar we hebben nog wat dagen te gaan en die vullen we met leuke dingen. Lelijk of toch mooi? Zoals de kusttram , daar hebben we best veel over gelezen. Bekend  onder toeristen, maar  zeker ook onder locals.  Het is het langste tramtraject ter wereld, waarbij de tram 13 badplaatsen aandoet tussen Knokke en de Panne en 68 keer stopt. Met een dagkaart kunnen we overal in- en uitstappen. Het is 'slow travelling' en dat past natuurlijk wel bij ons. We stappen op. De tram komt traag op gang en langzaam verdwijnt

Zeeziek

Afbeelding
Dag Happy! Makkum - Texel - Blankenberge Ik zit in de autobus en durf niet achterom te kijken; ik zucht even heel diep. We hebben net onze 'Atlantic Sea Dog' Happy afgezet op haar tijdelijke adres. Terwijl wij gaan zeilen, zal Happy daar twee maanden verblijven. Dus zo 'Atlantic' is Happy niet meer. Als pub van twee maanden oud is ze met ons meegekomen uit Suriname. Ze wist niet beter dan dat de boot haar thuis was. Dat is nu wel anders. Nu zijn het strand, de duinen en alle dieren waar ze achteraan kan rennen haar thuis. Lekker snuffelen door het dorp en heerlijk in de zon slapen. Dat is wat ze fijner vindt. Ze is een echte landhond geworden. Ik kijk toch nog snel achterom en ik zie Happy even terugkijken, waarna ze, met de staart kwispelend omhoog, meeloopt met de nieuwe mensen. "Het komt goed", zeg ik tegen mezelf. Gelukkig kreeg ik ’s middags een foto van Happy, die de zoon van de nieuwe mensen uitgebreid aan het knuffelen was. Happy is 'happy' op

Langs Zuid-Engeland

Afbeelding
At the crack of dawn “Eindelijk, we kunnen!”, zeg ik opgelucht. Morgen gaan we met de hele vloot zeilboten vanuit Duinkerken de zee op richting Dover. Sommigen hebben nog wat twijfels, maar dit lijkt de beste optie om te vertrekken. Er hangt een hogedrukgebied boven Engeland, dat harde noordoostenwind door het Kanaal blaast. De weerkaartjes laten oranje vlekken (25 knopen) zien, maar aan de kust van Engeland staat minder wind. Er is één probleem waar we een beetje tegen aanhikken. Midden in het Kanaal moeten we twee 'snelwegen' oversteken, waar vrachtboten en olietankers van links naar rechts varen. Die moeten we recht oversteken, waardoor we enorm hoog aan de wind moeten zeilen. De kans dat we snelheid verliezen en door de golven gepakt worden, is groot. Als dat gebeurt, wordt het afzien. Nou ja, we zijn op alle scenario’s voorbereid en willen toch echt naar de overkant. Ingang van Dover In de vroege ochtend vertrekken we. Het is net licht geworden en we hijsen de zeilen nog v

Terug op de Zeevalk

Afbeelding
Een boot vol herinneringen Ik plof met een diepe zucht neer op bank van de Zeevalk. Het is anderhalf jaar geleden dat ik haar voor het laatst gezien heb. Wanneer ik de houten trap naar de kajuit afdaal, is het net alsof ik terug in de tijd ga. Zoveel prachtige herinneringen van onze zeilreis zijn nog zichtbaar aanwezig. Aan het prikbord hangen visitekaartjes van bevriende zeilboten en een lijst met namen en kaartjes uit Suriname. In het kruidenbakje vind ik verschillende kruiden uit verre landen. Mijn disco-vis uit Lanzarote hangt nog steeds boven de tafel te bungelen. In de boekenkast staan zeilboeken en Lonely Planets over alle landen waar we geweest zijn. Het lijkt allemaal opeens zo lang geleden, maar tegelijkertijd zit alles nog vers in mijn geheugen. Ik kijk er naar uit die enorme vrijheid, die ik zo mis, weer te voelen, even tijdloos door het leven te gaan en een eigen ritme te vinden, zoals tijdens onze lange zeilreis. Vertrek vanuit Harlingen Mijn diepe zucht komt door het ui

Terugblik

Afbeelding
De wereld draait door We zijn nu meer dan een jaar terug, wat gaat de tijd snel! Tijd voor een terugblik op het afgelopen jaar als landrotten. Ik weet nog goed dat ik in 2019 aan iedereen vertelde: "We gaan onze zeilreis nu maken, nu we jong en gezond zijn. Als we het nu niet doen, doen we het nooit meer." Want van uitstel komt nu eenmaal vaak afstel. Terugkijkend ben ik superblij dat we die stap toen hebben genomen. We kunnen vandaag gelukkig niet zeggen: "Hadden we maar..." We hebben het gewoon gedaan en zijn daardoor een enorme ervaring rijker. In april 2022 gooi ik met veel enthousiasme mijn (vernieuwde) boetiek weer open onder de naam Zouterik. De naam is een weerspiegeling van de zee waar ik zo van hou. De samenvoeging van ‘zout’ en ‘stouterik’, een woord dat bij mijn ietwat gekke karakter past. Maar boven alles prikkelt zout je smaak. En dat is wat ik met mijn boetiek hoop te bereiken. Boetiek Zouterik opent haar deuren Ik probeer dit keer een betere balans t

Nieuwe tijden

Afbeelding
Tijdloos Na 12.000 zeemijlen (22.224 kilometer) langs Europa, Afrika, Zuid- en Midden-Amerika te hebben gevaren, komen we op zondag 24 oktober - een schitterende herfstdag - thuis in ons prachtige waddengebied. Het zonnetje schijnt volop en er staat een lekker zeilwindje vanuit het zuiden. N u we nog maar 5 uurtjes  tot Schiermonnikoog  te gaan hebben, bekruipt me een dubbel gevoel . Ik realiseer me dat terugkomen voor mij net zo ingrijpend voelt als vertrekken. Met de haven in zicht tuur ik r egelmatig door de verrekijker of ik mijn ouders al zie staan. Wat een verrassing om te ontdekken dat we door veel meer mensen opgewacht worden! Zodra we de jachthaven binnenvaren en de Zeevalk aan de steiger vastleggen, laten we  het vrije leven achter ons. Maar h et weerzien met familie en vrienden is hartelijk en heerlijk.  Aankomst Schiermonnikoog,  24 oktober 2021 Een van de mooiste jachthavens van onze zeilreis 'Loslaten' was het toverwoord tijdens ons zeilavontuur. Nog nooit eerder

Flessenpost Terschelling - Ameland

Afbeelding
We zijn er bijna...... Het is nog donker als we opstaan. Ik zie bij verschillende zeilboten al beweging. Het wordt een enorme uittocht van zeilbootjes. Iedereen gaat rechtsaf naar Harlingen. Alleen de Zeevalk slaat linksaf… op weg naar Ameland. Met de wind in de rug zeilen we langs de boeien. Het is een rustige ochtend op het wad. De Zeevalk kabbelt rustig door het water. Af en toe snijden we af en bij het wantij halen we voor de zekerheid het zwaard en roer omhoog. We hebben het nooit ondieper dan 1,10 meter onder de kiel gehad. We hebben nieuwe coördinaten voor de route over de Waardgronden. Die heeft Andy, een vriend van ons, van de website van de Wadzeilers gehaald. Sommige zeilers hebben van het actualiseren van geulen hun hobby gemaakt en plaatsen die informatie op de website. Hartstikke nuttig en handig. De geulen veranderen soms zo, dat de plotter aangeeft dat je op een ondiepe zandplaat aan het varen bent.  Het wad bij Ameland Met het zand van Terschelling nog achter onze ore