Posts

Vers van de pers!

Flessenpost week 4 Sint Maarten - Azoren

Aftellen We zijn aan het aftellen. De zee is rustig en kalm. Het lijkt net alsof ook de dagen dan langer duren. Dat heeft waarschijnlijk te maken met de snelheid van de boot en het gevoel dat je daarbij krijgt. Thuis heb je dat ook; een drukke dag gaat zo voorbij. Soms voel ik me een beetje verloren in deze niet te bevatten, enorme bak water en draai ik keiharde muziek. De klanken dragen ver over de golven. Het is net alsof ik zo tegen de oceaan wil zeggen dat wij er ook zijn. Tijdens onze overtocht hebben we een paar keer contact gehad met de kapitein van een enorme tanker, die op een paar mijl afstand langs ons vaart. Hij vraagt meestal of alles oké is en waar we heen gaan. Leuke momentjes waar we blij van worden. Het zijn die kleine dingetjes waarvan we zo genieten. Hans van een lekker windje en ik van een paar dolfijntjes die voorbij zwemmen. Ze lijken haast te hebben, maar zijn toch nieuwsgierig genoeg om even langs te zwemmen. Het lijkt wel of emoties op zee vergroot worden. Han

Flessenpost week 3 Sint Maarten - Azoren

  De oceaan maakt van mij een denker Wat gaat de tijd toch snel, maar toch ook  weer niet. We zijn de derde week ingegaan en raken hier op de oceaan het besef van tijd een beetje kwijt. Er is geen houvast, behalve die we zelf creëren, zoals een dagelijks ritme met een ontbijtje in de kuip, een warme hap in de middag en een borrelkuip voor de zonsondergang. Dat is fijn om te hebben. Net als een doel, een veilige haven achter de horizon. Zonder doel ben je doelloos. Hans is meestal eerder wakker en zit dan achter zijn laptop weerkaartjes te downloaden. Ik heb altijd een beetje moeite om de dag te beginnen. Maar als ik eenmaal over mijn slingerzeiltje heen ben geklauterd en op twee benen sta, begint ook voor mij de nieuwe dag. De fluitketel gaat op het fornuis. We zetten een flinke pot voor theewater, afwaswater en onze dagelijkse washand-douche. Redelijk okselfris eten we dan in de kuip lekker ons ontbijtje. De ene dag yoghurt of havermoutpap, de andere dag een broodje uit de wonderpan.

Flessenpost week 2 Sint Maarten - Azoren

'Fingers crossed' De volle maan wordt steeds kleiner en laat zich steeds later in de avond zien. Ik zit buiten en kijk naar de heldere sterren. De mooie, imposante bloemkoolwolken die we overdag zien, zijn nu net zeemonsters: donker, groot en intimiderend. En de oceaan die overdag mooi blauw van kleur is, is nu pikzwart en raast langs de Zeevalk. Hierdoor zijn er wel zeevonken te zien. Onze koers is noord-noordoost. Zo zeilen we naar de 30 graden noorderbreedte. Het is geen fijne koers; we zeilen hoog aan de wind, tegen de golven in, en schuin over bakboord. Golven spoelen over de Zeevalk en we worden regelmatig met een harde klap op de golven gesmeten. Daarbij is het ook nog eens harder gaan waaien, waardoor het nog onstuimiger wordt. Wel maken we mijlen, zo'n 120 per dag. Ik merk dat dit geen ideale koers voor mij is. Ik ben beroerd, voel me ellendig en ben tot niks in staat. Wat is de oceaan toch meedogenloos, grenzeloos en overweldigend. Totaal ongevoelig voor een beroe

Flessenpost week 1 Sint Maarten - Azoren

Oceaanritme Oké, ons geduld is op! We willen aan de oversteek beginnen. En na een paar juiste opmerkingen van Facebook-vrienden en onze walkapitein halen wij dinsdagochtend het anker op. We kijken om ons heen. Zijn er nog meer boten die vertrekken? Dat is altijd leuk, maar helaas nee. Bij de groep Nederlandse boten zijn ook wat twijfels. Met wat weemoed nemen we afscheid van de Carieb: het blauwe water, de witte stranden, de wuivende palmbomen.  Voor het eerst in twee jaar koersen we noord in plaats van zuid. Een keerpunt in onze reis. Het is nog een eindje, maar we zeilen via de Azoren huiswaarts. Het gevoel zeeën van tijd te hebben, ebt langzaam weg... We hebben een geweldige start en halen met gemak zes knopen. We zeilen met dubbel rif in het grootzeil en op de genua. Zo gaan we de nacht in. Het is volle maan, een betere timing hadden we niet kunnen hebben. Na de nacht goed te zijn doorgekomen, wordt de wind wat kalmer. Ook wij worden kalmer en stiller. Ondanks de charmante pleiste

Naar Sint Maarten

Afbeelding
Eén eiland met twee gezichten Nou, het is zover! Na een week in de marina te hebben gelegen voor het oplossen van een paar technische problemen met de Zeevalk zijn we klaar voor vertrek. De boot is volgestouwd met water en blikvoer. Frank, die ons geholpen heeft om de boot in orde te maken, komt ons uitzwaaien. Waarschijnlijk wil ie zeker weten dat we goed wegkomen. Dat doen we ook, maar op 20 meter van de kade keren we toch terug; de toerenteller doet het niet. Gelukkig staat Frank er nog. Het moet zo zijn! Hij stapt gelijk op zijn fiets om z'n gereedschapskist te halen. Na wat draadjes te hebben gecontroleerd, doet alles het weer en gaan we eindelijk op weg. We zetten het zeil op en zeilen de baai uit. Een beetje weemoedig kijk ik rond. Wat een leuke tijd hebben we hier gehad...  Er staat een aardig windje. Met een dubbel rif en een fokje zeilen we heerlijk langs de westkust van Martinique. Ik zie waanzinnige wolken boven de hoge bergen hangen. De zon kleurt ze mooi oranje. Wanne

Chaos voor vertrek

Afbeelding
Way of life Op Facebook en Instagram ziet ons leventje op de boot er ongeschonden en relaxed uit. De mooie foto’s en verhalen zijn daarvan het bewijs. Maar natuurlijk kennen ook wij tegenslagen en dagelijkse beslommeringen. Wanneer je langer dan een jaartje onderweg bent, is het bootleven een way of life geworden. Het is niet één grote vakantie, wat veel mensen denken. En wij ze doen geloven. Probleempjes en kleine onbenulligheden kosten veel tijd en energie. Zoals 'even' de opgespaarde vuilniszakken weggooien. Soms lopen we meer dan een half uur naar een container te zoeken, zo weinig zijn er te vinden. En een wasje doen is eigenlijk alleen maar voor de frisse geur, want vlekken krijg ik er met de hand niet uit. Gelukkig dragen we aan boord vaak luchtige kleding: een onderbroek en hemdje zijn meestal genoeg. Veel was hebben we dus niet. Of we ontkraken een krakende landvast, die ons uit onze slaap houdt. Een kleine greep uit de onbenulligheden die ons bezighouden... Het idea

Rondje Martinique

Afbeelding
Om de zuid en om de oost  Even terug in de tijd. Het is januari 2021 en we zijn in Suriname. Samen met de Choctaw broeden we op plannen om aan de oostkant van Martinique te gaan zeilen. Best een uitdaging, want de oostkant is de Atlantische kant: open, ruig, onbekend, onbeschut, en met veel riffen. Waarom we daar toch heen willen? Het avontuur roept! Zeevalk met dinghy Dikdak De Zeevalk heeft de haven van Marin verlaten en sleept nu trots een nieuwe dinghy achter zich aan. We noemen 'm de Dikdak, omdat ie dik, rond en stevig is. Hopelijk brengt de Dikdak ons veilig aan land. Zonder dinghy zouden we niet kunnen ankeren. Hier in de Carieb heb je er echt een nodig om flexibel te zijn. Na een maand in de haven te hebben gelegen, gooien we weer eens lekker het anker uit. We liggen naast de Choctaw in helder turquoise water, een hagelwit strand met wuivende palmbomen pal voor onze boeg. Hier heb ik echt naar uitgekeken, over gedroomd en gefantaseerd. Dit is het tropische plaatje dat ik a