Posts

Vers van de pers!

Huiswaarts

Afbeelding
Loslaten  " De kogel is door de kerk ", appte Liza van de Choctaw, nadat we onze zeilvrienden hadden verteld dat we dit jaar naar Nederland terugkeren. We hebben redelijk lang in het midden gelaten wat ons plan zou worden en de beslissing hierover uitgesteld. Alles op een rijtje gezet en verschillende opties overwogen, steeds met het coronavirus in ons achterhoofd. Misschien nog 1 jaar langer in de Carieb blijven? Of toch op de Canarische eilanden overwinteren? Met het orkaanseizoen op komst werd het tijd om knopen door te hakken en een koers uit te stippelen.  Ik merk dat het heel aantrekkelijk is om met andere boten op te trekken en je plannen daardoor te veranderen. De vriendschappen die ontstaan, zijn krachtig, mooi, lief, soms voor altijd, maar meestal niet. Zeilers helpen elkaar daar waar mogelijk, geven elkaar informatie door. Het lijkt wel of de zee ons verbindt; we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Daarom is het moeilijk om sommige zeilvrienden te verlaten. Maar

Landrotten op Martinique

Afbeelding
Frankrijk in de Carieb Na een aantal dagen in de  hurricane-hole te hebben gelegen, gezellig naast de Choctaw, verhuizen wij naar de drukke haven van Le Marin. Hier wachten we op onze nieuwe dinghy die, vanwege een fabrieksfout van de vorige, onder garantie aan ons opgestuurd wordt. De Choctaw blijft liggen, want Akko gaat de oude Perkins-motor repareren. Een heel karwei, maar ze hebben geluk, want op nog geen 100 meter ligt een Perkins-motor op ze te wachten. Of het zo moet zijn! Ze kunnen deze kopen om de onderdelen te gebruiken voor hun eigen motor.  Honderden boten in de baai  Als ik de National Geographic Reisgids van de Caribische eilanden opensla en bij 'Martinique' kijk, dan staat er als kop: MARTINIQUE IS EEN VAN DE ALLERMOOISTE CARIBISCHE EILANDEN. Dat wekt hoge verwachtingen. Na vijf maanden Suriname moet ik echt even omschakelen naar het meer westerse gevoel dat Martinique geeft. De inwoners hebben een Frans paspoort. Veel geld komt ook uit Frankrijk - grote projec

Naar Martinique

Afbeelding
De lamme helpt de blinde Het contrast is nog nooit zo groot geweest. Na vijf maanden op de Suriname-rivier te hebben gelegen, liggen we nu in Martinique in de baai van St. Anne, samen met nog een paar honderd andere zeilboten. Het water is kristalhelder en ik voel de heerlijke noordoostpassaat door de boot waaien. Ik kijk uit over de oneindig grote Atlantische Oceaan. De muggen zijn bijna weg, net als de tropische warmte. En toch weet ik zeker dat ik nog vaak ga terugdenken aan Suriname. Het land heeft mijn hart veroverd. We worden nu niet meer gewekt door de brulapen of de papegaaien, die luidkeels overvliegen. En wat zal ik de pittige roti bij Joosje missen. En de warmhartige Surinamers. Ik heb de gele rotikruiden in theedoeken verpakt en meegenomen als souvenir. Vanaf nu is het stokbrood en moules .  Zeilend de oceaan op  We hebben deze overtocht samen met de Choctaw gemaakt. Dat maakte het weggaan een stuk leuker: samen de boten klaarmaken, boodschappen halen en het papierwerk reg

Suriname-Martinique

Afbeelding
Op naar een nieuw gebied! Het is zaterdag 23 januari 2021. Een druilerige ochtend. Het is grijs en er is haast geen wind. Vandaag vertrekken we, na vijf maanden, uit Waterland. Je krijgt er havenplak van, tenminste ik, en Liza ook. We proberen er nog één nachtje extra aan te plakken om alle klusjes af te ronden, maar het lukt ons niet. De beide kapiteins willen de trossen losgooien en de klusjes verder afmaken, wanneer we voor anker liggen bij Peperpot. Het is een dubbel gevoel. Aan de ene kant willen we dóór, aan de andere kant voelt dit ook zo vertrouwd. Het is heel onzeker wat ons te wachten staat in de Carib. De maatregelen veranderen per dag. En met de nieuwe Engelse coronavariant is iedereen op zijn hoede. We hebben voor Martinique gekozen, omdat dit de meeste zekerheid geeft. Wil je ons live volgen op zee met dagelijks nieuws? Klik dan in het hamburgermenuutje linksboven, dan zie je een link naar Predictwind. Onze laatste ochtend in Suriname Samen voor anker. Liza klimt de mast

Rivieravontuur 2020

Afbeelding
Wat een avontuur! De voorbereidingen lijken op die voor een grote oceaanoversteek, alleen steken we dit keer geen oceaan over, maar varen we samen met de Choctaw de Commewijne-rivier op, het binnenland in, over de Cottica-rivier richting Moengo. Netty heeft ons een officiële vaarkaart meegegeven met daarop de aantekeningen van andere zeilers, zoals ankerplekjes, dieptes, mooie kreekjes, stroomkabels en nederzettingen. We lezen blogs over de riviertocht en krijgen heel veel zin in dit avontuur. N a zeven maanden aan de steiger te hebben gelegen, is het weer even spannend om de trossen van de Zeevalk los te gooien. We vullen onze proviand aan en vertrekken op 11 december om 14.00 uur ’s middags. Na het laatste beetje hoogwater varen we met ebstroom de rivier af. Pas als het donker wordt, ankeren we in de buurt van Nieuw Amsterdam, een onrustige ankerplek dicht bij de vaargeul. Vroeg in de nacht worden we wakker. De boten rollen heen en weer, doordat de vissers met een noodgang komen binn