Flessenpost week 2 Sint Maarten - Azoren

'Fingers crossed'

De volle maan wordt steeds kleiner en laat zich steeds later in de avond zien. Ik zit buiten en kijk naar de heldere sterren. De mooie, imposante bloemkoolwolken die we overdag zien, zijn nu net zeemonsters: donker, groot en intimiderend. En de oceaan die overdag mooi blauw van kleur is, is nu pikzwart en raast langs de Zeevalk. Hierdoor zijn er wel zeevonken te zien.

Onze koers is noord-noordoost. Zo zeilen we naar de 30 graden noorderbreedte. Het is geen fijne koers; we zeilen hoog aan de wind, tegen de golven in, en schuin over bakboord. Golven spoelen over de Zeevalk en we worden regelmatig met een harde klap op de golven gesmeten. Daarbij is het ook nog eens harder gaan waaien, waardoor het nog onstuimiger wordt. Wel maken we mijlen, zo'n 120 per dag. Ik merk dat dit geen ideale koers voor mij is. Ik ben beroerd, voel me ellendig en ben tot niks in staat. Wat is de oceaan toch meedogenloos, grenzeloos en overweldigend. Totaal ongevoelig voor een beroerde Janet. Ik zal nooit een tweede Laura Dekker worden, dat is wel duidelijk. Er bestaat helaas ook geen handleiding voor oceaanzeilen, anders had ik die voor vertrek wel gekocht. Op de oceaan is het belangrijk je steeds weer aan te passen aan de omstandigheden. En die veranderen constant...

Als we op 30 graden noorderbreedte aankomen, blijkt de wind nog steeds uit het oosten te waaien. De koers richting de Azoren blijkt nog lang niet haalbaar. Hans besluit om koers noord te blijven varen, totdat we eindelijk een westenwind uit het hogedrukgebied krijgen. Ik merk gelijk dat de boot beter en stabieler in het water ligt. Dit ritme van de oceaan ligt mij, en ook Hans, veel beter. Langzaamaan word ik weer mens en kom ik tot mezelf. Ik heb trek en kook het beroemde scheepsmaal: cappucijners met spek en ui. Een lekker stevig, hartig maaltje. We nemen allebei een kuipdouche, spoelen het zweet van ons af en wassen onze zilte huid en haren schoon, heerlijk! De dagen vloeien steeds meer in elkaar over, we zijn tijdloos... Het ritme van de oceaan is onze maatgever.

We hebben nooit eerder zo gevaren, zo in gevecht met de hoge- en lagedrukgebieden om ons heen. Vóór vertrek waren het nog plaatjes op de weerkaarten die we elke dag aandachtig bestudeerden. Nu zitten we midden in dat weerkaartje en zoeken we de juiste wind, de wind die ons naar de Azoren brengt. "Wáár is die?!?" Inmiddels zeilen we op 33,5 graden noorderbreedte en hebben we koers naar de Azoren gezet. De wind is gedraaid naar zuidoost en draait de komende dagen verder naar zuid en zuidwest. Zo proberen we op de rug van het hogedrukgebied mee te liften. 'Fingers crossed!'

pos 33 42N // 59 15W om 22.00 utc op donderdag 3 juni 2021, dus in totaal ongeveer 1500 mijl naar Horta
sog 3 
cog 60
1028,4 HP
lichte oostenwind, 7 kn (schatting)

Reacties

Populaire posts van deze blog

Ons plan

De trossen zijn los!

Retteketet neemt sabbatical